شعری از خودم
تولد تلخ
بايدي نيست در اين راه دراز
شب چراغي كه خاموش مانده از ترس خاموشي
بدرخشد.
و من راهي خاموشي ام بي نور
تا كه دريابم در اين صحراي بي هر روز پر شب
ديروزم
بيا بم انچه گم كردم ديشب
همان ديشب كه سرد و سوزناك بود و برف مي باريد
و فردا را در ان هرگز نديدم من
ديشبي كه بوسه بر لبان سردم گرم بود
همان ديشب كه گرمي بخش من نگاه ناز مادر بود
آري اي همدرد من
گر مي شنوي صدايم را
به اجبار اين سفر تلخم اغاز شد
و در خانه اي به رويم باز شد
و من هست شدم گر چه بودم
همان هستي كه آغاز نيستي بود
همان هستي كه هرگز نيست بود شايد...